Nederlandse grootmeester staat nu alleen aan de top met recordaantal regenboogtruien
Foto: © Getty Images
In een adembenemende demonstratie van klasse en overmacht heeft Mathieu van der Poel (31) op Nederlandse bodem zijn achtste wereldtitel veldrijden veroverd. In Hulst, Nederland, leverde het Nederlandse fenomeen voor eigen publiek een meesterlijke prestatie af die zijn status als de grootste veldrijder van zijn generatie – en wellicht aller tijden – nogmaals onderstreepte. Met deze zege neemt Van der Poel definitief afstand van alle concurrentie in de geschiedenisboeken en staat hij nu als enige op de erelijst met acht wereldtitels in het veldrijden.
De wedstrijd in het Zeeuwse Hulst verliep precies zoals kenners hadden voorspeld: Van der Poel als heer en meester van het parcours, ongenaakbaar in zijn beste vorm. Wat volgde was een eenmanshow van jewelste, waarbij de Nederlander zijn concurrenten systematisch op achterstand reed en uiteindelijk solo over de finish kwam. Het was een vertrouwd beeld voor iedereen die de afgelopen jaren het veldrijden heeft gevolgd: Van der Poel die het tempo bepaalt, zijn rivalen afschudt en onbedreigd naar de overwinning rijdt.
Koninklijke belangstelling voor historisch moment
De bijzondere betekenis van deze wereldkampioenschappen op Nederlands grondgebied werd onderstreept door de aanwezigheid van Koning Willem-Alexander. Het Nederlandse staatshoofd woonde de wedstrijd bij en was getuige van het historische moment waarop Van der Poel zijn achtste regenboogtrui veroverde. De koninklijke belangstelling gaf het evenement een extra dimensie en benadrukte het belang van deze prestatie voor de Nederlandse wielersport.
Voor Van der Poel moet het een bijzonder moment zijn geweest om in het bijzijn van de koning, voor duizenden uitgelaten Nederlandse fans, deze unieke mijlpaal te bereiken. Het is niet dagelijks dat een sporter een record vestigt dat mogelijk decennialang zal standhouden, en de aanwezigheid van Koning Willem-Alexander maakte dit historische moment nog gedenkwaardiger.
Thibau Nys strijdt dapper maar moet buigen voor de overmacht
Thibau Nys, de jonge Belgische hoop en zoon van voormalig wereldkampioen Sven Nys, kwam aan de start met ambities om het Van der Poel moeilijk te maken. In de beginfase van de wedstrijd probeerde de 22-jarige renner van Baloise Trek Lions wel degelijk om mee te gaan met het moordende tempo van de Nederlander. Met zijn explosieve stijl en uitstekende techniek zocht Nys naar openingen om de druk op te voeren.
Maar al snel werd duidelijk hoe laat het was. Toen Van der Poel eenmaal zijn versnelling plaatste en het tempo verder opschroefde, bleek de kloof in pure kracht en ervaring te groot. Nys moest het hoofd buigen en zag de Nederlander meter na meter verder uitlopen. Ondanks het besef dat de strijd om goud voorbij was, gaf de jonge Belg niet op en concentreerde hij zich op het behouden van zijn positie in het klassement.
Die focus werd beloond met een bronzen medaille, al kwam die niet zonder slag of stoot. In de slotfase ontspon zich een spannend en zenuwslopend onderonsje tussen Nys en de Nederlander Tibor Del Grosso om de resterende podiumplaatsen. Del Grosso, die een uitstekende wedstrijd reed, wist uiteindelijk het zilver te pakken, terwijl Nys genoegen moest nemen met de derde plaats.
Voor Nys is het brons echter geenszins een teleurstelling. Op zijn jonge leeftijd een WK-medaille pakken achter een renner van het kaliber Van der Poel is een prestatie om trots op te zijn. Het bevestigt bovendien dat de jonge Belg tot de absolute wereldtop behoort en in de komende jaren een serieuze kandidaat zal zijn voor de regenboogtrui, zeker wanneer Van der Poel zijn focus meer op de weg zal leggen.
Del Grosso verrast met zilveren medaille op thuisbodem
De grote verrassing van de dag was ongetwijfel de zilveren medaille van Tibor Del Grosso. De Nederlandse veldrijder, die dit seizoen al meerdere keren liet zien in vorm te zijn, reed een tactisch sterke wedstrijd op eigen bodem en wist op cruciale momenten de juiste keuzes te maken. In het slot hield hij net genoeg over om Nys achter zich te houden en zo de grootste medaille uit zijn carrière te pakken.
Voor Del Grosso was het een droom die uitkwam: een WK-medaille veroveren in eigen land, voor eigen publiek, en dan ook nog eens zilver. Hoewel hij in de schaduw van zijn illustere landgenoot Van der Poel moest blijven, mag zijn prestatie zeker niet onderschat worden. Del Grosso toonde in Hulst dat Nederland over meer dan één topveldrijder beschikt en dat de toekomst van de Nederlandse veldrijdsport rooskleurig is.
Het Nederlandse succes was daarmee compleet: goud en zilver voor de thuisrijders, een perfect scenario voor de oranjefans die in groten getale naar Hulst waren afgezakt. De euforie langs het parcours was enorm toen bleek dat twee Nederlanders op het podium zouden staan, met Van der Poel als stralende winnaar en Del Grosso als verrassende medaillewinnaar.
Van der Poel schrijft geschiedenis en breidt zijn legacy uit
Met zijn achtste wereldtitel heeft Mathieu van der Poel een unieke prestatie neergezet in de wielersport. Hij verbrak daarmee het record dat hij tot nu toe deelde met zijn eigen vader, Adrie van der Poel, die twee wereldtitels behaalde, en met legendes als Erik De Vlaeminck (zeven titels) en zijn grootvader Raymond Poulidor (die weliswaar nooit wereldkampioen veldrijden werd, maar wel een icoon was op de weg).
De acht regenboogtruien die Van der Poel nu in zijn bezit heeft, illustreren een dominantie die zelfs in de rijke geschiedenis van het veldrijden ongekend is. Sinds zijn eerste wereldtitel bij de beloften heeft de Nederlander zich ontwikkeld tot een complete renner die op elk terrein – modder, zand, technische parcours of snelle omloop – het verschil kan maken.
Wat Van der Poels prestaties nog indrukwekkender maakt, is het feit dat hij de afgelopen jaren zijn focus steeds meer heeft verlegd naar het wegwielrennen. Zijn overwinningen in monumenten als de Ronde van Vlaanderen (2020, 2022), Milaan-Sanremo (2023) en de Amstel Gold Race (2019, 2022, 2024), plus zijn wereldtitel op de weg (2023), bewijzen dat hij tot de absolute elite behoort op meerdere disciplines. Dat hij ondanks deze veelzijdigheid toch nog steeds kan excelleren in het veld, onderstreept zijn uitzonderlijke klasse.
Het thuispubliek wordt getrakteerd op een show
Voor de Nederlandse wielerfans die massaal waren toegestroomd naar Hulst was het een dag om nooit te vergeten. Op eigen bodem hun held te zien schitteren en geschiedenis te zien schrijven, maakte het tot een emotionele belevenis. Vanaf de start tot de finish stond Van der Poel centraal in een sfeer van uitbundig enthousiasme en oranjegekte.
Het Zeeuwse stadje Hulst, gelegen in de uithoek van Nederland nabij de Belgische grens, was voor één dag het centrum van de wielersportwereld. Het parcours bood alle ingrediënten voor een spektakelstuk: technische passages, pittige hellingen, verraderlijke bochten en secties waar pure kracht het verschil maakte. Van der Poel navigeerde door al deze uitdagingen met een gemak en elegantie die alleen de allerbesten kunnen opbrengen. Elke versnelling, elke bocht, elke hindernis werd met chirurgische precisie aangepakt.
Het publiek zag niet alleen een kampioen aan het werk, maar een kunstenaar die zijn sport tot in de perfectie beheerst. De manier waarop Van der Poel zijn fiets hanteert, zijn lijnenkeuze in bochten, zijn vermogen om te versnellen op de zwaarste momenten – het is allemaal het resultaat van jarenlange ervaring, onvermoeibare toewijding en natuurlijk een enorm talent.
De aanwezigheid van Koning Willem-Alexander voegde een extra laag van emotie toe aan de dag. Wanneer het staatshoofd aanwezig is bij een sportevenement, onderstreept dat het nationale belang en de trots die zo’n prestatie met zich meebrengt. Voor velen in het publiek was het een unieke combinatie: een historische wielerprestatie bijwonen én de koning zien bij dit bijzondere moment.
Hulst als gaststad: een perfecte organisatie
Het WK veldrijden in Hulst was ook organisatorisch een groot succes. De gemeente en de organisatoren hadden maandenlang gewerkt om van dit evenement een onvergetelijke ervaring te maken, en dat is meer dan gelukt. Het parcours was uitdagend maar eerlijk, de faciliteiten waren excellent, en de veiligheid van toeschouwers en renners was perfect geregeld.
Voor Hulst zelf was het een enorme eer om gastheer te mogen zijn van dit wereldkampioenschap, en de stad heeft zich van haar beste kant laten zien. De lokale bevolking omarmde het evenement volledig, met versierde straten, welkomstborden en een gastvrije sfeer die bezoekers van heinde en verre verwelkomde.
Het feit dat Nederland twee renners op het podium had staan, maakte het voor de organisatoren tot een droomscenario. De beelden van Van der Poel en Del Grosso op het podium, met de Nederlandse vlag wapperend in de Zeeuwse wind, zullen nog lang hangen in het collectieve geheugen van de Nederlandse wielersport.
Wat betekent dit voor de toekomst?
Met 31 jaar bevindt Van der Poel zich nog steeds in de beste jaren van zijn carrière. De vraag is wel hoelang hij nog gemotiveerd zal blijven om zich elk seizoen opnieuw te richten op het veldrijden, nu hij alle records heeft gebroken en niets meer te bewijzen heeft in deze discipline.
In interviews heeft Van der Poel eerder aangegeven dat zijn prioriteit steeds meer bij het wegwielrennen ligt, met als ultieme doel het winnen van grote rondes en meer monumenten. Toch blijft het veldrijden een passie en een ideale voorbereiding op het wegseizoen. De vraag is of we volgend jaar opnieuw een gemotiveerde Van der Poel zullen zien op het WK veldrijden, of dat hij zich volledig zal concentreren op de weg.
Voor Thibau Nys en andere jonge talenten biedt dit wellicht perspectief. Als Van der Poel inderdaad een stapje terugzet in het veld, opent zich een vacuüm aan de top dat door een nieuwe generatie kan worden opgevuld. Nys heeft met zijn bronzen medaille laten zien dat hij tot die gegadigden behoort, samen met andere talenten zoals Pim Ronhaar, Niels Vandeputte en Eli Iserbyt.
Voor Tibor Del Grosso is het zilver een bevestiging dat hij behoort tot de subtop van het internationale veldrijden. De vraag is of hij in de toekomst, wanneer Van der Poel mogelijk afwezig is, kan doorstoten naar die hoogste trede. Zijn prestatie in Hulst geeft in ieder geval aan dat hij het potentieel heeft om mee te doen om de allergrootste prijzen.
Een dag voor de geschiedenisboeken
Het WK veldrijden in Hulst zal de geschiedenisboeken ingaan als de dag waarop Mathieu van der Poel zijn absolute superioriteit in het veldrijden nogmaals bevestigde en zich definitief vestigde als de grootste veldrijder aller tijden. Acht wereldtitels, een record dat voorlopig onbereikbaar lijkt voor zijn concurrenten.
Voor Thibau Nys is het brons een bevestiging van zijn status als een van de grootste talenten in de sport, terwijl Tibor Del Grosso met zijn zilveren medaille op thuisbodem de beste prestatie uit zijn carrière heeft neergezet en heeft laten zien dat Nederland over meer toptalent beschikt dan alleen Van der Poel.
De aanwezigheid van Koning Willem-Alexander maakte het tot een staatsgebeurtenis, een moment van nationale trots dat de betekenis van wielrennen voor Nederland onderstreepte. Voor de stad Hulst was het een dag om trots op te zijn, een perfect georganiseerd evenement dat de Zeeuwse stad stevig op de kaart heeft gezet.
Maar bovenal was het een dag waarop we getuige waren van een fenomeen dat zijn sport domineert zoals weinigen voor hem hebben gedaan. Mathieu van der Poel, achtmaals wereldkampioen veldrijden, meester van het modderachtige veld en symbool van Nederlandse wielerglorieën. Met het Wilhelmus dat over het parcours in Hulst schalde en de oranjemassa die haar held vierde, was dit een moment van pure sportieve magie.
