Frankrijk en de internationale filmwereld nemen afscheid van een van hun meest herkenbare gezichten. Brigitte Bardot, actrice, zangeres, stijlicoon en later uitgesproken dierenrechtenactiviste, is zondag op 91-jarige leeftijd overleden. Dat heeft haar eigen organisatie, de Fondation Brigitte Bardot, bevestigd in een officiële verklaring aan persbureau AFP. Bardot overleed in haar woning in Saint-Tropez, in het zuiden van Frankrijk. Een doodsoorzaak is niet bekendgemaakt.
De stichting reageert aangeslagen op het overlijden van haar oprichtster. “Met immense droefheid kondigt de Fondation Brigitte Bardot het overlijden aan van haar oprichtster en voorzitster, mevrouw Brigitte Bardot”, klinkt het. De organisatie benadrukt haar uitzonderlijke levensloop: die van een wereldster die op het hoogtepunt van haar roem bewust de filmwereld verliet om zich volledig toe te leggen op de verdediging van dierenrechten.
Zorgen om gezondheid
Het overlijden komt niet helemaal onverwacht. De afgelopen weken was er al bezorgdheid ontstaan over Bardots gezondheid. Ze werd recent twee keer kort na elkaar opgenomen in het ziekenhuis. Hoewel ze haar fans nog probeerde gerust te stellen, blijkt nu dat haar toestand toch ernstiger was dan gedacht. Volgens Bruno Jacquelin, woordvoerder van de stichting, stierf Bardot rustig thuis, omringd door haar vertrouwde omgeving.
‘BB’, een wereldwijd symbool
Brigitte Bardot, bij het grote publiek bekend als ‘BB’, was veel meer dan een actrice. In de jaren 50 en 60 groeide ze uit tot een wereldwijd sekssymbool en een boegbeeld van vrouwelijke vrijheid en sensualiteit. Haar internationale doorbraak kwam in 1956 met Et Dieu… créa la femme, geregisseerd door haar toenmalige echtgenoot Roger Vadim. De film veroorzaakte opschudding, maar maakte van Bardot in één klap een ster.
Daarna volgden tientallen filmrollen, in Frankrijk en ver daarbuiten. Ze speelde onder meer in La Vérité (1960), Le Mépris (1963) van Jean-Luc Godard en Viva Maria! (1965). Haar uitstraling, losse spel en onmiskenbare charisma maakten haar tot een icoon van de naoorlogse cinema.
Ook muzikaal liet Bardot van zich horen. Vooral haar samenwerking met Serge Gainsbourg leverde blijvende klassiekers op, waaronder het destijds als schokkend beschouwde Je t’aime… moi non plus, een nummer dat haar imago van vrijgevochten muze verder versterkte.
Radicale breuk met de filmwereld
Opvallend was haar beslissing om al op 39-jarige leeftijd te stoppen met acteren. In 1973 keerde Bardot de cinema definitief de rug toe. Ze trok zich terug in Saint-Tropez en koos voor een leven buiten de schijnwerpers, al bleef ze maatschappelijk nadrukkelijk aanwezig. In 1986 richtte ze de Fondation Brigitte Bardot op, waarmee ze zich onvermoeibaar inzette voor dierenwelzijn. De stichting voerde campagnes tegen onder meer de zeehondenjacht, mishandeling in slachthuizen en het gebruik van dieren in circussen.
Schaduwzijde van een icoon
Toch was haar nalatenschap niet onomstreden. In de laatste decennia van haar leven haalde Bardot herhaaldelijk de kranten met scherpe en polariserende uitspraken over immigratie, de islam en homoseksualiteit. Ze werd daarvoor in Frankrijk meerdere keren veroordeeld wegens racisme en discriminatie. Die uitspraken zorgden ervoor dat haar publieke imago steeds meer kantelde: van geliefd filmicoon naar een figuur die evenzeer bewondering als ongemak opriep.
Privéleven
Bardots privéleven was minstens zo bewogen als haar carrière. Ze trouwde vier keer: eerst met Roger Vadim, later met acteur Jacques Charrier, met wie ze een zoon kreeg, en met de Duitse miljonair Gunter Sachs. In 1992 stapte ze in het huwelijk met Bernard d’Ormale, een politicus met extreemrechtse overtuigingen.
Met het overlijden van Brigitte Bardot verliest Frankrijk een van zijn meest spraakmakende sterren: een vrouw die de cinema, mode en popcultuur blijvend beïnvloedde, maar ook een figuur bleef die discussie en controverse nooit schuwde.
